تهی بود و نسیمی .

سیاهی بود و ستاره ای

هستی بود و زمزمه ای .

لب بود و نیایشی .

  ((من))  بود و ((تو))  یی :

نماز و محرابی .

تنها به تماشای چه ای

بالا  گل یک روزه ی نور .

پایین  تاریکی باد .

بیهوده مپای  شب از شاخه نخواهد ریخت و دریچه ی خدا روشن نیست .

از برگ سپهر  شبنم ستارگان خواهد پرید .

تو خواهی ماند  و هراس بزرگ . ستون نگاه  وپیچک غم .

بیهوده مپای .

برخیز  که وهم گلی  زمین را شب کرد .

راهی شو  که گردش ماهی  شیار اندوهی در پی خود نهاد .

زنجره را بشنو    چه جهان غمناک است  وخدایی نیست وخدایی هست  و خدایی . . .

بی گاه است  ببوی و برو  وچهره زیبایی در خواب دکر ببین .   

                                    غبارلبخند

می تراوید افتاب از بوته ها .

دیدمش در دشت های نم زده

مست اندوه تماشا  یار باد

مویش افشان  گونه اش شبنم زده .

لاله ای دیدم-لبخندی به دشت-

پرتویی در اب روشن ریخته .

او صدا را در شیار باد ریخت

جلوه اش با بوی خاک امیخته .

رود  تابان بود بود و اوج صدا

خیره شد چشمان ما در رود وهم .

چشم من بر پیکرش افتاد  گفت

افت پژمردگی نزدیک او .

دشت  دریای تپش  اهنگ  نور .

سایه می زد خنده تاریک او .